Indyjskie Ministerstwo Chemikaliów i Nawozów postawiło sobie za cel zaprzestanie całego importu mocznika do 2025 r. i przejście na produkcję krajową z wykorzystaniem metod zrównoważonych środowiskowo. To strategiczne posunięcie ma kluczowe znaczenie dla zwiększenia wydajności rolnictwa i zwiększenia autonomii gospodarczej.
W roku podatkowym 2022-23 spożycie mocznika w Indiach przekroczyło 36 milionów ton metrycznych (MMT), przy czym import stanowił około 20% tej całkowitej, co nałożyło się na znaczne obciążenie finansowe w wysokości 380 miliardów rupii indyjskich (4,5 miliarda dolarów). Chociaż gospodarstwa domowe w dużej mierze zaspokajają popyt za pomocą tradycyjnych metod wykorzystujących paliwa kopalne, w świetle obaw środowiskowych nasiliła się konieczność stosowania zrównoważonych alternatyw.
Mocznik jest niezbędny w rolnictwie w Indiach, służy jako podstawowy nawóz, a także odgrywa kluczową rolę w przemyśle tworzyw sztucznych i żywieniu zwierząt gospodarskich. Obecnie do produkcji wykorzystuje się głównie gaz ziemny-32% rocznego zużycia Indii, z czego prawie połowa pochodzi z importu, co naraża kraj na wrażliwość rynku światowego.
Według McKinsey & Company ślad węglowy kraju jest znaczny – emituje około 2,8 giga ton dwutlenku węgla (CO2) rocznie. Prognozy sugerują, że Indie będą musiały zagospodarować około 80 Gt CO2 do 2070 r., aby osiągnąć swoje cele w postaci zerowej emisji netto. Biorąc pod uwagę znaczny potencjał Indii w zakresie składowania dwutlenku węgla, kluczowe znaczenie ma zdecydowane podejście do dekarbonizacji.
Proponowana inicjatywa dotycząca produkcji zielonego mocznika polega na wychwytywaniu emisji CO2 z branż wysokoemisyjnych, takich jak żelazo, stal, cement i energetyka węglowa. Proces obejmuje wytwarzanie wodoru poprzez elektrolizę wody zasilaną energią odnawialną oraz ekstrakcję azotu z atmosfery. Metoda ta zapewnia znaczną redukcję emisji gazów cieplarnianych przy jednoczesnym wspieraniu gospodarki o obiegu zamkniętym.
Schemat finansowy przejścia na produkcję zielonego mocznika obejmuje inwestycję kapitałową w wysokości 45,000 crore INR i roczne koszty operacyjne w wysokości 27,000 crore INR, głównie na produkcję wodoru. Oczekuje się jednak, że ta zmiana pozwoli zaoszczędzić około 12 lakh crore INR w całym cyklu życia zakładów produkcyjnych, eliminując potrzebę importu mocznika.
Oczekuje się, że przejście w kierunku produkcji zielonego mocznika stworzy nowe możliwości zatrudnienia i pobudzi wzrost gospodarczy, zgodnie z wizją Atmanirbhar Bharat (samodzielne Indie). Wychwytując zaledwie 0,36% całkowitej emisji ze źródeł punktowych, co odpowiada 5,7 MMT CO2, Indie mogłyby w pełni zaspokoić swoje krajowe zapotrzebowanie na mocznik, eliminując potrzebę importu.
