Duże uzależnienie Afryki od importowanych nawozów zostaje wystawione na próbę, ponieważ konflikt z udziałem Iranu zakłóca globalne łańcuchy dostaw, co ma natychmiastowe konsekwencje dla systemów żywnościowych na całym kontynencie. Około 80% nawozów stosowanych w-Afryce Subsaharyjskiej pochodzi z zagranicy, włączając w to kluczowe komponenty, takie jak mocznik, od producentów z Zatoki Perskiej. Iran, jeden z największych eksporterów mocznika na świecie, odnotowuje ograniczenia eksportu, podczas gdy produkcja w Katarze również została ograniczona w związku ze zniszczeniami w infrastrukturze gazowej. Jednocześnie ruch morski przez Cieśninę Ormuz gwałtownie spadł, ograniczając przesyłki wychodzące z regionu.
Zakłócenia te już powodują wzrost cen nawozów, zwiększając presję na systemy rolne, które pozostają podatne na wstrząsy zewnętrzne. Kraje takie jak Nigeria, Ghana, Kenia i Tanzania są uzależnione od importu z Zatoki Perskiej, podczas gdy inne, takie jak Maroko i Republika Południowej Afryki, zależą od tych surowców do krajowej produkcji nawozów i re-reeksportu. Poprzednie zakłócenia podczas pandemii COVID-19 i wojny w Rosji-Ukrainie skłoniły rolników do ograniczenia zużycia nawozów, co spowodowało niższe plony i wzorce dochodów, które mogą się powtórzyć w obecnych warunkach.
Naukowcy i decydenci coraz częściej kładą nacisk na adaptacje strukturalne mające na celu zmniejszenie zależności od importowanych środków produkcji, przy jednoczesnej poprawie wyników żywienia. Proponowane środki obejmują zwiększenie produkcji roślin strączkowych, owoców i warzyw, przyjęcie praktyk rolno-leśnych oraz skalowanie upraw biofortyfikowanych, takich jak fasola-bogata w żelazo i słodkie ziemniaki z dodatkiem witaminy A-. Ulepszenia w zakresie przechowywania, wzbogacania żywności i edukacji w zakresie żywienia są również postrzegane jako kluczowe dla wzmocnienia odporności. Jednocześnie nowe technologie,-takie jak „rośliny reporterowe” oparte na czujnikach-opracowywane na Uniwersytecie Cornell-mogą pomóc rolnikom w optymalizacji stosowania nawozów, dostarczając-danych w czasie rzeczywistym na temat poziomu składników odżywczych w glebie.
Ustalenia sugerują, że do złagodzenia skutków przedłużających się zakłóceń w dostawach niezbędny będzie skoordynowany pakiet interwencji łączący dywersyfikację rolnictwa, programy ochrony socjalnej i innowacje. Bez takich środków rosnące koszty środków produkcji i ograniczony dostęp do nawozów mogą jeszcze bardziej zagrozić bezpieczeństwu żywnościowemu we wrażliwych regionach.
